| تبليغات | X |
سلام دوستان
خیلی وقت بود چیزی ننوشته بودم
فکر کردم یه مطلب از دکتر علی شریعتی براتون بنویسم!
از کتاب " حرف هایی برای نگفتن "
تقدیمش میکنم به " شمعی " که تا زنده ام همیشه در گوشه ای از قلبم روشن خواهد ماند! امیدوارم به ماه بانوش سر بزنه و اینو بخونه!
شمع ، مومی نرم و در دلش آتشی پنهان
هستی اش ؟
هستی اش اندامی برای سوختن ، افروختن.
زندگی اش؟
زندگی اش اشک و آتش و همین !
و
در پایان؟
و در پایان افسردن و مردن در آغوش اشک هایش !
چرا در انبوه جمع تنهاست؟
هر کسی مسیحی دارد
موعودی ، بودایی
که باید از غیب برسد، ظهور کند ، بر او ظاهر گردد.
و
نیمه اش را در بر گیرد و تمام شود.
زندگی جستجوی نیمه هاست در پی نیمه ها ...
پروانه مسیح شمع است .
شمع ، تنها در جمع چشم انتظار او بود ...!
در اوج غم تنهایم ، بیقرارم... مرا دریاب !
مجال با تو بودنم نیست و یارای بی تو زنده ماندنم!
ثانیه ها می گذرند به تلاش فراموشی تو ،
هر ضربه که بر بام زمان می کوبند پرسشی ست بی پاسخ در ذهن گنگ من :
" چگونه فراموشش کنم ؟! "
زمان، از حرکت باز ایست و مرا به ابدیتی بی بازگشت رهسپار کن؛
آنجا جواب پرسش من است!
قصه گوی شب ، قصه های عاشقانه ی شبانه اش ،
جز درد و غصه نیست!
غصه ی فراق تو ، قصه ی خزان عشق !
از بهار می سرود ؛
از بهار عشق ، از بهار بوسه های عاشقانه ات ...
حال ؛
از خزان می سراید!
از خزان ابری پنهانی اش ، از خزان زرد و تنهایی اش!
دیگر سراغ قصه گوی شب نگیر؛
لحظه ای به زنده ماندنش نمانده است!
او را ببخش ! دیگر توان ماندن و سرودن نداشت...!
تمام لحظه های دفترم از تو پر و تمام ذهن تو از من خالی ست !
ضربه ی ثانیه ها ، تپش اشتیاق من به تو ؛ و ساعتها، قرنهای فراموشی تو از من!
و باران نیاز همچنان می بارد بر کویری که تشنه ی روییدن است ، و تو باغ سبز خاطرات را تشنه ی باران ،در امتداد رسیدن به کویر نقاشی می کنی.
این ثانیه ها روزی از تپش باز خواهند ایستاد، روز میهمانی خاک!
ودر آن روز آیا ساعتها ، ثانیه های دوری را برایت شمارش خواهند کرد؟!
وآیا تو ذهن خالی ات را به اندک حضوری از من جستجو خواهی کرد؟!
نمی دانم آیا زمان وفادار خواهد ماند به این عهدی که با من برای یادآوری تو بسته است؟!
چشمهای تو...
همیشه مرد رویا هایم را زیبا تصویر می کردم ، درست مثل تو !
و چشمهایش را .... عاشقانه نقاشی می کردم !
می دانی ، چشمها هیچ گاه دروغ نمی گویند !
دوست داشتم در چشمهای روشن و رویایی او ، عمق احساسش را ببینم و بخوانم .
لبخند چشمها ، زیباترین لبخندهاست و هر چشمی قادر به لبخند زدن نیست!
اما چشمهای تو ....
در اوج مهربانی ، لبخند می زنند و پاکی حیاگونه ای از عشق را برایم تداعی می کنند.
پاکی و زلالی چشمهایت را دوست دارم ؛
بدان امید که تا همیشه یوسف وار عاشقم باشند!
با تو نمی هراسم ؛
از جاده های مه آلوده ی آینده ،
از بارش سرد و زمستانی سختی ها ،
و از عمق بیکرانه ی دریای کنایه ها !
خورشید حضورت را در کنارم ، حتی در زیر بارش سهمگین ترین برف ، به شادمانی جشن خواهم گرفت .
با تو در زمستان هم خواهم رویید!
تو را می خواهم ؛ بربلندای آبی آسمان ، بلند پروازتر از هر پرنده .
تو را می خواهم ؛در عمق بیکرانه ی اقیانوسها ، آرام و مقتدر .
تو را می خواهم ؛در اوج ، بربلندای قله ی عشق ، استوار و پر صلابت .
تورا می خواهم ...
و می خواهم که در تمامی لحظه های اقتدارت ، همسفرت باشم .
مرا با خود به اوج ها خواهی برد ؟!
" سمیرا " یعنی قصه گوی شب !
می خواهم قصه بنویسم!
قهرمان قصه ام می شوی ؟!
تو شاهزاده ی سوار بر اسب و من دخترک فقیر !
و تو باید عاشقم شوی ! آخر قصه را هم که می دانی ؟!
شنیده ام قصه سرایان ، قصه های خیالی شان به حقیقت پیوسته !
آه اگر قصه ام به حقیقت بپیوندد..... !
آنجا که من و خدا پیاله ای در دست ایستاده اییم
من حضور تو را به سلامتی می نوشم
تا مستی این عشق به سر حد جنون رسد.
نازنینم ، اگر دوستت نداشتم که از تو نمی نوشتم ،
گله نمی کردم ،
و خوبیهایت را جار نمی زدم !
و اگر ایمان نداشتم که دوستم داری ،
از لحظه های رویایی آینده ،
از با هم بودن ،
و آغوش بوسه ها مان نمی نوشتم !
محبوب من ؛
دوستت دارم واز تو ورویای لحظه های کنار تو بودن می نویسم
بدان امید که حقیقت آن لحظه ها را دریابیم !
پیش از آنکه چشمانم به نگاه تو عادت کنند، فرصت دیدار به پایان رسید ،
چه خوب !
هرچه ثانیه های دیدار افزون گردد ،
لحظه جدایی به عدد تمامی ثانیه های تلاقی نگاه ، چشمانت باید ببارد
– شاید هزاران بار بیشتر از هر ثانیه –
چه خوب که قلبم به این جدایی زودهنگام راضی شد تا چشمانم در زیر رگبار این باران نمیرد !
باور کن چشمانم طاقت سیل را ندارند!
اگر نیمه ی مرداد باران بارید ، بدان که غم آسمان سنگین است .
و اگر در هفدهمین روز از پاییز اشک ریزانم را دیدی ، بدان آنکس که عاشقش بودم زادروزم را از یاد برده است .
اگر شبی ستاره ای مرد و در آغوشت افتاد ، بدان خورشید هم - جون تو- به آسمان خیانت کرده است .
دیگر ماندن در این دنیا که بکارت خورشید را هم ربوده اند ، چه سود؟!
غزلت را به " بانو " قافیه کردی ، پنداشتم مرا سرودی ؛
و به انتظار " بودن " ردیف کردی ، پنداشتم حضور مرا می طلبی ... !
خود را میان غرلهای تو گم کرده بودم.... که بدانم بدنبالم می آیی؟! ... نگرانم می شوی؟! ...
می خواستم بدانم .... نبودنم برایت مهم بود ؟!
کاش خود را گم نمی کردم ! کاش هرگز نمی فهمیدم بودن یا نبودنم ..... آه ..... !
رسیدن به بهار ، وقتی زاده پاییز باشی و سرمای زمستان در تار و پودت رخنه کرده باشد ، چه سود؟!
آسمان را هدیه گرفتن ، وقتی که کبود باشد ودریا را ، وقتی مواج وطوفانی ، چه سود ؟!
پرنده را بوسیدن ، وقتی در قفسی طلایی اسیر باشد وپروانه را نوازش کردن ، وقتی بر فراز شعله می سوزد ، چه سود ؟!
احوال شمعدانی ها را پرسیدن ، وقتی که پژمرده اند واز سرو سرودن ، وقتی که خمیده است ، چه سود ؟!
. . .
شاید اندوه مرا حضور تو پایان دهد ،
اما چه سود در انتهای جوانی ام ، چه سود ؟!
اگر عشق بر من می تابید ، هرگز از تو گدایی خورشید نمی کردم ؛
و اگر ستاره در کویر شب تنهایم نمی گذاشت ، هرگز از تو جاده ی زندگی را نمی پرسیدم .
اگر روز وداع ابر یاری ام می کرد ، هرگز باران چشمانم را اقرار نمی کردم ؛
اما اگر دوباره متولد می شدم ، باز هم دیوانه وار عاشقت می شدم !!!
مرا به نام من بخوان ،
به نام گل سرخی خشکیده لای تقویم ،
به نام ماهتابی تنها در آسمان غمین شب ،
و به نام عابری خسته از جاده های انتظار؛
مرا به نام من بخوان !
مرا به نام عشق بخوان ، گمشده در لغتنامه ی زندگی ،
به نام رود بخوان ، در انتهای رسیدن به مرداب،
و به نام آسمان بخوان ، کبود از سیلی زمین ؛
مرا به نام من بخوان،
ماه بانویی تنها . . . !
برای نوشتن شب مهتابی می خواهم ، کنار ساحل دریا ؛
حضور می خواهم ، یک آغوش همیشه گشوده .
برای نوشتن لحظه های ناب می خواهم ، ثانیه های بی تکرار؛
روزهای بی شمارش ، وشبانگاهان بی پایان .
اما نه ! برای نوشتن بهانه می خواهم ؛
بهانه ام خواهی شد ؟!
بر روي برگهاي پاييزي قدم مي زديم ،
تو برايم از باران مي گفتي ،
از زندگي ،
عشق ،
دوست داشتن ...
ومن صداي برگها را
در زير گامهامان مي شنيدم .
خش خش برگهاي پاييزي ،
آخرين تمناي بودنشان بود ؛
چگونه لذت مي بردم ؟!
مي گفتي درختان را ببين ؛
لباس طلايي به تن كرده اند تا
به جشن باران روند .
اما من درختاني را مي ديدم
كه برگهاشان پس از تلاشي بي حاصل ،
زرد وبي رمق سقوط مي كردند و مي مردند .
دنياي من وتو متضاد بود ؛
من نمي توانستم تو را به پاييزرنگارنگي كه برايم نقاشي مي كردي دعوت كنم ؛
من تورا از پاييز،
به فصل مرگ زمستان مي بردم .
باوركن ؛
چون دوستت داشتم وعاشقت بودم ،
گفتم « نه » .
تمام سهم من از حضور تو ؛
اشک . . .
التماس . . .
دلتنگی . . .
خلاصه بگویمت ؛ ویرانی ست !
دل را به آتش کشیده ای ،
بس است ، هیزم مریز!
دل را درون آتش افکنده ام ؛
دیگر رمق برای دل بستن و دوباره گسستن نداشت !
عزیزم ؛ نیازی به تظاهر عشق نیست ،
صادقانه بگو دوستم نداری.
انتظار ؛مرگ ذره ذره است ، شکنجه است !
بگو تا انتظار را به باد بسپارم وخود مونس تنهایی ام باشم .
امابرای رفتن دلیل محکم می خواهم ، یک اعتراف صادقانه ؛
همین وبس !
نگران مباش ، عادت کرده ام ،
دل ، ندیده عاشقت شده ؛
و چشم ، در لحظه دیدار لبخند می زند ؟!
آه زبان ، مبادا اعتراف کند ،
ولب آغوش بگشاید !
انتظار . . .
انتظار دستانی برخاسته تا آسمان ،
انتظار چشمانی پاییزی و نمناک ،
و انتظار آغوشی سرشار از خورشید ؛
انتظارم را تو معنا کن !
انتظارم را تو معنا کن ،
تو که وسعت آسمان را می شناسی ،
تو که معنای بهاری و پاییز را به میهمانی رنگها برده ای ،
تو که خورشید آغوشت گرم وفروزان است ؛
انتظارم را تو معنا کن !
عید من ، روز حضور همیشگی توست.
آن روز ، اول فروردین ماه عشق است !
فصلهای زندگی ام را تو معنا خواهی کرد؛
بهار بوسه ،تابستان گرم آغوش ، پاییز نمناک اشک و زمستان سپید صداقت !
بیا که تقویم زندگیم منتظر حضور توست
تا آغاز کند
سال یک هزاروسیصدو عشق را !
خورشید به ماه بانو گفت :
زمین عاشقت شده ؛
ماه بانو غمگینانه لبخند زد .
گفت : آسمان عاشقت شده ،
ابر عاشقت شده . . .
ماه بانو لبخند زد .
پرسید با این همه عاشق چه می کنی ؟!
ماه بانو گریست !
چون نمی توانست به خورشید بگوید تنها عاشق اوست !
نگاهت كردم شايد اشتياق چشمانم رااحساس كني .
نگاهت كردم شايد تپش قلب مشتاقم را بشنوي .
نگاهت كردم شايد التماس بودنت راپاسخ بگويي .
نگاهت كردم شايد انتظارچشمانم را پاسخ بگويي .
نگاهت كردم شايد مجنون چشمان سياهم شوي .
نگاهت كردم شايدبگويي دوستم داري .
نگاهت كردم امادستت رادر دستان ديگري ديدم ؛
و مي دانم كه راز نگاهم رافهميده بودي .
تورا به صداقت حزين جاده ها سوگند ،
به سكوت فرياد بادها ،
وحضور غايب خورشيد درصبح صادق .
تو را به چشمان نمناك ابرها سوگند ،
به خون سرخ خورشيد در غروب انتظار ،
وزلال رودهاي مسافر .
تورا سوگند به حضورحاضري نزديك درسپيد؟ة انتظاري سخت وطولاني .
ماهی قرمز کوچکی مهمان تنگ تنگم شده بود.
برایم از دریا ، وسعت وزیبایی اش گفت .
مجنون شدم وبرای رسیدن به دریا تقلا کردم؛
از تنگ بر زمین افتادم.
آه ، چه دیر فهمیدم ماهی قرمز دروغ گفته !
هیچ کس آبی آسمان و وسعت دریا را بهانه کرد
تا از تو بنویسد؟!
هیچ کس طلوع خورشید ، بارش باران وریزش برفی که شاید هرگز نمی بارید را بهانه کرد
تا حالی از تو بپرسد؟!
هیچ کس بهار و تابستان وپاییز را بهانه کرد
تا حضور غایب تو را بر پاکی زمستان نقاشی کند ؟!
هیچ کس عاشقانه دوستت داشت
و در حریر حیا معصومانه پنهان کرد ؟!
هیچ کس اینچنین نبود ، جز من . . .
و تو دیر فهمیدی . . . !
لحظه مردن وسوختن فرا رسیده است . . .
واز خاکسترم ، ققنوسی دیگر زاییده خواهد شد!
بار خدایا ؛
اورا عاشق مکن تا چون من در اوج جوانی بسوزد !
دل گفت اشتباه دیده ام ؛
سیاهی قلبت ، تزویر چشمانت و بیگانگی دستانت را ،
و باور نکرد !
در گوشش چه گفتی
که حال اینچنین ضجه وار می گرید ؟!